John Travolta – najlepsze filmy, które warto obejrzeć

John Travolta potrafił przejść drogę od idola disco i symbolu młodzieżowego kina do aktora charakterystycznego, który potrafił zagrać gangstera, komediowego flirciarza, czarny charakter i bohatera thrillera. Poniższy ranking łączy popularność filmów z jakością jego występów oraz znaczeniem tych ról dla kariery.

10. „Operacja: Złamaná šíp” (1996) – reż. John Woo

W tym widowiskowym filmie akcji Travolta gra Vica Deakinsa, pilota i bezwzględnego przeciwnika bohatera granego przez Christiana Slatera. To jedna z tych ról, w których aktor nie próbuje budować sympatii do postaci. Zamiast tego wykorzystuje własny urok, by stworzyć czarny charakter spokojny, pewny siebie i wyraźnie czerpiący przyjemność z przewagi nad innymi.

John Woo daje mu dużo miejsca na grę spojrzeniem, gestem i głosem, a Travolta dobrze odnajduje się także w scenach walki oraz strzelaninach. Film nie jest tak równy jak „Twierdza” czy „Con Air”, ale jego występ pokazuje, że aktor potrafił z energią wejść w kino akcji i nie ograniczać się do roli pozytywnego bohatera.

9. „Piosenka miłości samotnika” (2004) – reż. Shainee Gabel

Travolta wciela się w Bobby’ego Longa, byłego profesora, który po śmierci bliskiej osoby prowadzi życie naznaczone alkoholem, rozczarowaniem i niechęcią do podejmowania odpowiedzialności. To kameralna rola, oparta bardziej na dialogu i nastroju niż na efektownych zwrotach akcji.

Aktor łączy w niej elegancję z wyraźnym zmęczeniem. Bobby bywa czarujący, inteligentny i zabawny, ale jego urok często służy ukrywaniu własnego rozpadu. Partnerstwo ze Scarlett Johansson pomaga filmowi, lecz to Travolta nadaje tej postaci odpowiednią niejednoznaczność. Jest tu mniej gwiazdorskiej pozy, a więcej dojrzałej, spokojnej pracy aktorskiej.

8. „I kto to mówi!” (1989) – reż. Amy Heckerling

Ta komedia rodzinna wykorzystuje głos wewnętrzny dziecka, ale jej powodzenie w dużej mierze opiera się na chemii Johna Travolty i Kirstie Alley. Aktor gra Jamesa, sympatycznego, nieco niedojrzałego mężczyznę, który musi stopniowo dorosnąć do poważniejszej relacji.

Travolta dobrze łączy komediową fizyczność z romantycznym wdziękiem. Nie przesadza z minami ani gestami, a jego bohater pozostaje zabawny właśnie dlatego, że pod powierzchnią flirciarza kryje się ktoś zagubiony i potrzebujący zmiany. Film jest mocno związany z kinem końca lat 80., ale nadal działa jako przykład jego swobody w lżejszym repertuarze.

7. „Gorączka sobotniej nocy” (1977) – reż. John Badham

Tony Manero przyniósł Travolcie nominację do Oscara i uczynił z niego symbol ery disco. Na pierwszy rzut oka to rola młodego króla parkietu, lecz film pokazuje także jego frustrację, ograniczone perspektywy i trudne relacje z otoczeniem.

Największą siłą Travolty jest tutaj fizyczność. Sposób, w jaki porusza się na parkiecie, buduje osobowość Tony’ego równie mocno jak dialogi. Taniec jest dla bohatera formą ucieczki i jedyną przestrzenią, w której czuje się naprawdę pewnie. Aktor potrafi jednak zejść z parkietu i pokazać jego niedojrzałość, gniew oraz bezradność. Dzięki temu film nie sprowadza się do efektownego soundtracku Bee Gees i białego garnituru.

6. „Lakier do włosów” (2007) – reż. Adam Shankman

W musicalu „Lakier do włosów” Travolta podejmuje ryzyko, grając Ednę Turnblad, matkę głównej bohaterki. Kostium i charakteryzacja są wyraziste, ale nie wystarczyłyby do obrony tej roli. Aktor musi jeszcze zatańczyć, śpiewać i utrzymać komediowy rytm wśród bardzo energicznej obsady.

Travolta wykorzystuje tu doświadczenie zdobyte w „Gorączce sobotniej nocy” i „Grease”. Jego Edna jest ciepła, ekspresyjna i świadoma własnej komiczności, ale nie staje się jedynie żartem opartym na wyglądzie. Aktor kradnie sceny fizyczną swobodą, a jednocześnie pasuje do musicalowej konwencji, która od początku pozwalała mężczyźnie wcielać się w tę postać.

Polecamy: Adam Sandler – najlepsze filmy, które warto obejrzeć

5. „Carrie” (1976) – reż. Brian De Palma

W adaptacji powieści Stephena Kinga Travolta gra Billy’ego Nolana, szkolnego prześladowcę i chłopaka jednej z najbardziej wpływowych uczennic. To niewielka rola, lecz ważna dla wczesnego etapu jego kariery. Aktor nie próbuje łagodzić antypatii do bohatera. Przeciwnie, buduje ją przez połączenie atrakcyjności, pewności siebie i zwykłego okrucieństwa.

„Carrie” powstała rok przed „Gorączką sobotniej nocy”, więc można oglądać ją jak zapis Travolty sprzed wielkiej sławy. Jego Billy jest wiarygodny właśnie dlatego, że nie przypomina jeszcze późniejszego ekranowego idola. To arogancki nastolatek, który traktuje przemoc jak narzędzie potwierdzania własnej pozycji.

4. „Grease” (1978) – reż. Randal Kleiser

„Grease” ugruntowało pozycję Travolty jako jednej z największych gwiazd końca lat 70. Danny Zuko jest przerysowanym szkolnym zawadiaką, ale aktor nadaje mu wystarczająco dużo uroku, by romans z Sandy, graną przez Olivię Newton-John, nie stracił energii.

Travolta nie ogranicza się do atrakcyjnego wyglądu i tanecznych umiejętności. Danny zmienia zachowanie zależnie od tego, czy chce zaimponować kolegom, czy zdobyć względy Sandy. Ta różnica tworzy komediowe napięcie i pokazuje jego naturalną łatwość w graniu postaci, które jednocześnie są pewne siebie i nieco żałosne. Film pozostaje popkulturowym fenomenem, a Travolta jest jego centralną siłą.

Sprawdź także: Film 'Śmierć pod palmami’ – ile trwa, obsada, opis

3. „Wybuch” (1981) – reż. Brian De Palma

W thrillerze Briana De Palmy Travolta wciela się w Jacka Terry’ego, realizatora dźwięku, który przypadkiem rejestruje wydarzenie mogące ujawnić polityczny spisek. To rola bardziej wyciszona niż jego wcześniejsze występy w musicalach, a aktor przez dużą część filmu pracuje przede wszystkim reakcją.

Jack nie jest typowym bohaterem kina sensacyjnego. Nie ma szczególnych umiejętności ani przewagi nad przeciwnikami. Travolta gra jego skupienie, rosnącą obsesję i strach, dzięki czemu śledztwo ma osobisty charakter. „Wybuch” pokazuje, że aktor potrafił utrzymać uwagę widza bez ciągłego korzystania z charakterystycznego uśmiechu czy tanecznej energii.

2. „Bez twarzy” (1997) – reż. John Woo

Film Johna Woo stawia przed Travoltą nietypowe zadanie. Jako agent FBI Sean Archer musi przez część historii funkcjonować z twarzą swojego przeciwnika, granego przez Nicolasa Cage’a. W praktyce oznacza to konieczność naśladowania jego głosu, gestów i manieryzmów.

Travolta bawi się tą aktorską wymianą, ale nie sprowadza jej do parodii. Potrafi pokazać Archera jako człowieka zdeterminowanego, pogrążonego w żałobie i coraz bardziej zagubionego w roli, którą musi odgrywać. Wspólna praca z Cage’em tworzy jeden z najbardziej pamiętnych duetów kina akcji lat 90. To także przykład, jak fizyczność Travolty może służyć nie tylko widowisku, lecz także budowaniu psychologicznego napięcia.

1. „Pulp Fiction” (1994) – reż. Quentin Tarantino

Vincent Vega był rolą, która przywróciła Travoltę do pierwszej ligi Hollywood. Quentin Tarantino obsadził go jako płatnego zabójcę o nonszalanckim stylu, specyficznym poczuciu humoru i wyraźnej słabości do tańca. Najważniejsze jest jednak to, że reżyser pozwolił aktorowi wykorzystać wszystkie jego atuty bez cofania go do dawnych ról.

Zobacz także: Film „Żółwie aż do końca” – ile trwa, obsada, opis?

Travolta gra Vincenta z pozornym spokojem, ale pod tą powierzchnią stale czai się nieporadność i nieprzewidywalność. Jego bohater potrafi wyglądać jak człowiek całkowicie panujący nad sytuacją, by chwilę później zdradzić nerwowość albo zagubienie. Słynna scena taneczna przypomniała widzom, że aktor wciąż ma wyjątkową kontrolę nad ruchem i ekranową obecnością.

Za występ otrzymał nominację do Oscara. Ważniejszy od samego wyróżnienia okazał się jednak efekt artystyczny: Travolta nie tylko zagrał znakomitą rolę, ale też nadał swojej wcześniejszej karierze nowe znaczenie. „Pulp Fiction” pozostaje najlepszym przykładem jego zdolności do powrotu na szczyt.

Bonus: „American Crime Story” – Robert Shapiro

Choć „American Crime Story” nie jest filmem, rola Roberta Shapiro zasługuje na osobne wyróżnienie. W pierwszym sezonie serialu, „The People v. O. J. Simpson”, Travolta zagrał prawnika z mieszaniną gładkości, wyrachowania i kontrolowanej teatralności.

Występ z 2016 roku przypomniał, że aktor nadal potrafi zbudować wyrazistą postać bez opierania jej wyłącznie na nostalgii za dawnymi hitami. Shapiro jest jednocześnie charyzmatyczny i drażniący, a Travolta dobrze wykorzystuje tę sprzeczność.

John Travolta – aktor wielu ekranowych wcieleń

Najlepsze filmy Johna Travolty pokazują aktora, który potrafił zmieniać się razem z kinem, ale nigdy nie tracił własnej ekranowej energii. Tony Manero, Danny Zuko, Vincent Vega i Sean Archer bardzo się od siebie różnią, a mimo to każda z tych postaci korzysta z jego charakterystycznej charyzmy, precyzji ruchu i umiejętności balansowania między powagą a przerysowaniem. To właśnie ta rozpiętość ról zapewniła mu trwałe miejsce w historii Hollywood.