Film 'Ludzka Stonoga 2′ – ile trwa, obsada, opis

Szokujący, czarno-biały horror, zakazany początkowo w kilku krajach i reklamowany hasłem „100% medically inaccurate” – tak w skrócie można opisać „Ludzką stonogę 2”. Jeśli zastanawiasz się, ile trwa ten film, kto tworzy obsadę i na czym dokładnie polega jego fabuła, znajdziesz tu wszystkie najważniejsze informacje. Zobacz, czy to kino rzeczywiście dla ciebie, zanim włączysz odtwarzacz.

Czym jest film „Ludzka stonoga 2”?

„Ludzka stonoga 2” (The Human Centipede 2: Full Sequence) to brytyjsko-holenderski horror z 2011 roku w reżyserii Toma Sixa. To bezpośredni sequel filmu „Ludzka stonoga (First Sequence)” z 2009 roku, który zasłynął kontrowersyjnym motywem połączenia trzech ludzi w jeden organizm. Druga część podnosi stawkę niemal w każdym aspekcie i jest znacznie bardziej brutalna oraz drastyczna w warstwie wizualnej.

Reżyser od początku zapowiadał, że pierwsza część ma wyglądać przy „dwójce” „jak My Little Pony”. Tym razem oglądamy historię człowieka, który sam jest fanem pierwszego filmu i próbuje odtworzyć filmową „procedurę” w prawdziwym życiu. Twórcy świadomie bawią się granicą między fikcją a rzeczywistością, a sam film otwiera się finałową sceną z „The Human Centipede (First Sequence)”, włącznie z napisami końcowymi.

Slogan drugiej części – „100% medically inaccurate” – jest celowym odwróceniem hasła pierwszego filmu, reklamowanego jako „100% medically accurate”.

Ile trwa „Ludzka stonoga 2”?

Standardowa wersja filmu trwa około 91 minut. Czas seansu może minimalnie się różnić w zależności od wydania DVD lub wersji przygotowanej dla różnych rynków. W części krajów – zwłaszcza tam, gdzie wprowadzano ostrą cenzurę – film poważnie skracano, co wpływało na całkowity metraż.

W Wielkiej Brytanii British Board of Film Classification początkowo w ogóle odmówiło przyznania filmowi kategorii wiekowej, co blokowało dystrybucję na DVD. Dopiero po wprowadzeniu aż 32 cięć i usunięciu około 2 minut i 37 sekund materiału dopuszczono tytuł w kategorii „18”. W Australii również wymagano skróconej wersji, gdzie wycięto ok. 30 sekund najbardziej drastycznych scen. Widz, który sięga po nieocenzurowane wydanie, ogląda więc wyraźnie inny film niż odbiorca wersji mocno przyciętej.

Najważniejsze informacje produkcyjne

„Ludzka stonoga 2” została nakręcona głównie w Londynie. Zdjęcia ruszyły w czerwcu 2010 roku, a film zaprezentowano po raz pierwszy we wrześniu 2011 na festiwalu Fantastic Fest w AustinIFC Films, zdecydował się na dość nietypowy chwyt marketingowy: widzowie otrzymywali przed pokazem woreczki na wymioty, a przed kinem stanęła karetka pogotowia, z której skorzystała jedna osoba.

Produkcja jest czarno-biała, co odróżnia ją od kolorowej pierwszej części. Kolor pojawia się jedynie w kilku kulminacyjnych momentach, co ma wzmocnić wstrząsający efekt. Główny bohater – Martin Lomax – nie wypowiada w filmie ani jednego słowa (poza krzykami i śmiechem). Taki zabieg sprawia, że cała postać wydaje się jeszcze bardziej odrealniona i zamknięta we własnej obsesji.

Opis fabuły „Ludzka stonoga 2”

Oś historii stanowi Martin – niski, otyły, zmagający się z chorobami i traumami mężczyzna z Wielkiej Brytanii. Mieszka na ponurym osiedlu z despotyczną matką, która psychicznie go gnębi. W dzieciństwie wykorzystywał go ojciec, co pozostawiło trwały ślad w jego psychice. Teraz Martin pracuje na nocną zmianę jako ochroniarz podziemnego parkingu i prowadzi życie na granicy anonimowości.

Jego jedyną ucieczką jest obsesyjne oglądanie filmu „Ludzka stonoga” na DVD. W domu trzyma prawdziwą stonogę i album, w którym zbiera informacje o aktorach oraz schemat „zabiegu” pokazanym w pierwszej części. Zafascynowany „dziełem” doktora Heitera, postanawia powtórzyć eksperyment w rzeczywistości, ale na znacznie większą skalę – zamiast trójki ofiar planuje połączyć aż 12 osób.

Martin Lomax

Martin nie przypomina filmowego chirurga z pierwszej części. Nie ma wykształcenia medycznego ani dostępu do profesjonalnego sprzętu. Jest zwykłym nocnym pracownikiem, który działa w opuszczonym magazynie. Zamiast sterylnej sali operacyjnej mamy więc brudną, ciasną przestrzeń, w której dominuje chaos. To celowa decyzja twórców, którzy chcieli pokazać, jak wygląda „fanowski” naśladowca pozbawiony wiedzy.

Ofiarami Martina stają się przypadkowi ludzie: agresywny sąsiad, para nastolatków, prostytutka, małżeństwo, kobieta w ciąży. Mężczyzna atakuje ich w różnych miejscach, a potem nieprzytomnych zwozi do magazynu. W przeciwieństwie do doktora Heitera, który starannie dobierał „materiał” do swojego eksperymentu, Martin działa impulsywnie, porywając tych, którzy akurat znajdą się na jego drodze.

Najmocniejsze elementy fabuły

Centralnym momentem filmu jest tworzenie „stonogi” z porwanych ludzi. Martin, pozbawiony umiejętności chirurga, używa prymitywnych narzędzi – to sprawia, że sceny mają jeszcze cięższy wydźwięk. Twórcy koncentrują się na krzykach, płaczu i panice ofiar. Zgodnie z zapowiedzią odtwórczyni jednej z głównych ról, Ashlynn Yennie, druga część oferuje „krew i brud”, których nie było w pierwowzorze, choć kamera unika medycznej precyzji znanej z pierwszego filmu.

Osobną rolę odgrywa sama Ashlynn Yennie, która powraca w „dwójce” jako… ona sama. Martin podaje się za agenta współpracującego z Quentinem Tarantino i w ten sposób ściąga aktorkę do Wielkiej Brytanii na rzekomy casting. Gdy kobieta orientuje się, w co została wciągnięta, jest już za późno. Zawieszona między fikcją a rzeczywistością, staje się pierwszym „ogniwem” nowej stonogi.

Kiedy jeden z członków łańcucha zrywa połączenie i „stonoga” rozpada się na dwie części, sytuacja wymyka się spod kontroli. Finał jest skrajnie pesymistyczny i otwarty interpretacyjnie – końcowa scena ponownie przenosi nas do seansu pierwszego filmu, co sugeruje, że cała historia mogła rozegrać się jedynie w umyśle Martina lub funkcjonować jako metafora obsesji.

Obsada i bohaterowie filmu

W przeciwieństwie do pierwszej „Ludzkiej stonogi”, gdzie centralną postacią był doktor Heiter grany przez Dietera Lasera, w „dwójce” najważniejszy jest Martin Lomax. Wciela się w niego Laurence R. Harvey – aktor o charakterystycznej powierzchowności, który przez większość filmu gra wyłącznie mimiką i językiem ciała. To jego spojrzenie, nerwowe tiki i ciężki oddech budują napięcie.

Do obsady wraca również Ashlynn Yennie, tym razem jako Panna Yennie – aktorka wciągnięta w prawdziwy koszmar. W filmie pojawia się wielu aktorów grających ofiary połączonej „stonogi”, m.in. Lee Nicholas Harris (Dick), Lucas Hansen (Ian), Emma Lock (Kim) czy Georgia Goodrick (Valerie). Reżyser Tom Six użycza głosu postaci ojca Martina, Pana Lomaxa, co jest małym smaczkiem dla fanów serii.

Główne role

Najważniejszych bohaterów „Ludzkiej stonogi 2” można podzielić według roli w historii. Dzięki temu łatwiej zorientujesz się, kto jest kim na ekranie:

• Martin Lomax – milczący, psychicznie zaburzony ochroniarz, zafascynowany pierwszym filmem i pomysłem stworzenia własnej stonogi,
• Pani Lomax – dominująca matka, która od lat znęca się nad Martinem i traktuje go jak ciężar,
• Panna Yennie – aktorka z pierwowzoru, zwabiona do Londynu pod pretekstem udziału w filmie znanego reżysera,
• pozostali porwani – sąsiad Martina, para nastolatków, prostytutka, kobieta w ciąży, jej mąż oraz kilka przypadkowych ofiar z parkingu.

W filmie przewijają się także postaci epizodyczne – lekarz dr Sebring, funkcjonariusze ochrony czy dziecko pojawiające się w jednej z końcowych scen. Ich obecność ma podbić poczucie chaosu i pokazać, że działania Martina dotykają zupełnie niewinnych osób.

Czy „Ludzka stonoga 2” jest bardziej drastyczna niż część pierwsza?

W środowisku fanów horroru to jedno z najczęściej zadawanych pytań. Reżyser już w 2010 roku zapowiadał, że druga część będzie „dużo ostrzejsza”, a pierwsza przy niej „będzie jak film Disneya”. Zmiana nie dotyczy tylko większej liczby ofiar, ale też sposobu pokazania przemocy i roli, jaką pełni ona w fabule.

British Board of Film Classification określiło „Full Sequence” jako film „seksualnie okrutny i obsceniczny” i uznało, że nawet po licznych cięciach wciąż jest ekstremalny dla kategorii „18”.

Dla porównania cech poszczególnych części serii przydaje się proste zestawienie:

Kontrowersje i cenzura

Mało który horror wywołał tak burzliwą dyskusję wśród cenzorów i organizacji społecznych. W Wielkiej Brytanii pierwsza część – mimo że określono ją jako „obrzydliwą i beznadziejną” – przeszła z najwyższą kategorią wiekową. Uznano, że przedstawienie eksperymentu jako kontrowersyjnego zabiegu medycznego jeszcze mieści się w granicach dopuszczalności. W przypadku „dwójki” sprawa wyglądała inaczej. Tutaj ludzka stonoga staje się fantazją człowieka o zaburzonym życiu seksualnym, co zdaniem BBFC nadaje filmowi inny, znacznie mroczniejszy charakter.

Cenzorzy zarzucili produkcji, że koncentruje się na „seksualnym podnieceniu wywołanym degradacją, poniżeniem i torturowaniem ofiar” – zarówno dla Martina, jak i potencjalnie dla widzów. Po fali krytyki i odmowie klasyfikacji w Wielkiej Brytanii podobne dyskusje pojawiły się w Australii. Tamtejszy minister sprawiedliwości Brendan O’Connor poprosił o ponowną ocenę filmu. Po negatywnej decyzji trzyosobowej komisji wydawca przygotował skróconą wersję, w której usunięto 30 sekund materiału i dopiero wtedy przyznano kategorię „18”.

Dla kogo w ogóle jest ten film? To pytanie wraca przy każdej dyskusji o „Ludzkiej stonodze 2”. Warto spojrzeć, komu może faktycznie przypaść do gustu:

• fanom kina grozy typu extreme horror, którzy szukają filmów przesuwających granice tolerancji na ekranową przemoc,
• osobom interesującym się cenzurą, zakazami i tym, jak instytucje reagują na kontrowersyjne treści w popkulturze,
• widzom analizującym zjawisko „filmu w filmie” oraz wpływ kina na psychikę odbiorcy,
• kolekcjonerom horrorów, którzy chcą mieć w zbiorach tytuł uchodzący za jeden z najbardziej kontrowersyjnych w swoim gatunku.

Ciekawostki o filmie „Ludzka stonoga 2”

Seria „Ludzka stonoga” doczekała się z czasem parodii i odniesień w popkulturze, ale to przede wszystkim pierwsza i druga część budowały jej legendę. Już po premierze pierwowzoru powstała pornograficzna parodia „The Human Sexipede”, a sam motyw „stonogi” trafił m.in. do programu Saturday Night Live oraz odcinka „HumancentiPad” w serialu „South Park”. „Dwójka” dołożyła do tego wątek meta – bohater ogląda pierwszą część i tworzy na jej podstawie własny koszmar.

Tom Six pracował nad sequelem jeszcze przed tym, jak świat dobrze „oswoił” pierwszą część. W wywiadach zapowiadał też trzeci film serii – „The Human Centipede 3” – który miał rozpocząć się dokładnie tam, gdzie kończy się „dwójka”, a całość planowano nakręcić już w Stanach Zjednoczonych. Reżyser podkreślał, że trzecia odsłona ma być jego ulubioną i że po niej nie zamierza już wracać do tematu ludzkiej stonogi.

Tom Six stwierdził, że przy „Ludzkiej stonodze 3” część druga będzie wyglądać „jak film Disneya” i że to właśnie trójka „zdenerwuje wielu ludzi”.

Warto zwrócić uwagę na techniczną stronę „dwójki”. Film nakręcono w kolorze, ale reżyser uznał, że znacznie silniej działa w wersji czarno-białej, dlatego ostateczna kopia została odbarwiona. Kolor zachowano wyłącznie w kilku punktach, aby kontrast między szarością a intensywną barwą był jak najmocniejszy. To prosty zabieg, który sprawia, że seans pamięta się długo, nawet jeśli oglądasz horrorów naprawdę sporo.

Podczas pokazów w Stanach Zjednoczonych organizatorzy rozdawali widzom torby na wymioty, a przed kinem stała karetka. Stało się to jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów promocji tytułu. „Ludzka stonoga 2” zyskała dzięki temu status filmu, który nie tylko szokuje na ekranie, lecz także buduje wokół siebie atmosferę ekstremalnego doświadczenia jeszcze przed wejściem na salę.